Drukarki 3D to urządzenia wykorzystujące technikę wytwarzania addytywnego, czyli budowania obiektów poprzez nakładanie kolejnych warstw materiału na podstawie cyfrowego modelu. Najpopularniejsze w zastosowaniach domowych i edukacyjnych są drukarki FDM/FFF, które topią filament z tworzywa sztucznego (np. PLA, PET-G, ABS) i precyzyjnie nanoszą go warstwa po warstwie na stół roboczy. W przemyśle szeroko stosuje się również technologie takie jak SLA i DLP, polegające na utwardzaniu ciekłej żywicy światłem UV, oraz SLS, w których spiekany jest proszek polimerowy lub metalowy za pomocą lasera. Niezależnie od technologii, proces zawsze rozpoczyna się od przygotowania modelu w programie CAD, jego pocięcia na warstwy w tzw. slicerze oraz wygenerowania kodu sterującego ruchem głowicy lub źródła światła. Dzięki temu możliwe jest wytwarzanie skomplikowanych geometrii, których wykonanie metodami tradycyjnymi byłoby trudne lub nieopłacalne.
Zakres zastosowań druku 3D dynamicznie się poszerza. W przemyśle wykorzystuje się go do szybkiego prototypowania, produkcji narzędzi, uchwytów i części zamiennych, a także do wytwarzania elementów finalnych w krótkich seriach. W medycynie druk 3D służy do tworzenia modeli anatomicznych, szablonów chirurgicznych, protez, implantów oraz indywidualnie dopasowanych ortez. W architekturze i wzornictwie umożliwia szybkie wykonywanie makiet i elementów koncepcyjnych, a w edukacji pozwala na wizualizację skomplikowanych zagadnień technicznych i przyrodniczych. Coraz częściej spotyka się również drukarki 3D w laboratoriach, warsztatach i małych firmach, gdzie stanowią narzędzie do testowania pomysłów, napraw i personalizacji produktów. Uniwersalność technologii sprawia, że druk 3D staje się jednym z filarów nowoczesnej inżynierii i produkcji.
Prawidłowe działanie drukarki 3D w dużej mierze zależy od warunków środowiskowych, w jakich pracuje. Kluczowe znaczenie ma temperatura otoczenia, która dla większości drukarek FDM powinna mieścić się w zakresie około 18–28°C. Zbyt niska sprzyja odkształceniom i pękaniu wydruków, szczególnie z ABS czy nylonu, natomiast zbyt wysoka może prowadzić do przegrzewania elektroniki. W wielu przypadkach stosuje się zamknięte obudowy, które stabilizują mikroklimat wokół drukowanego elementu. Równie istotna jest wilgotność powietrza. Filamenty i proszki łatwo absorbują wilgoć, co powoduje pogorszenie jakości wydruku, pęcherze powietrza, nierówności powierzchni i spadek wytrzymałości. Zaleca się utrzymywanie wilgotności względnej poniżej 40–45% oraz przechowywanie materiałów w szczelnych pojemnikach z pochłaniaczami wilgoci. Ważne są także dobra wentylacja, ograniczenie przeciągów, stabilne podłoże oraz ochrona przed pyłem. Kontrola tych parametrów przekłada się bezpośrednio na powtarzalność procesu, jakość detali i bezpieczeństwo pracy z drukarkami 3D, z tego powodu ważny jest odpowiednia organizacja pomiarów. STORE-LOGGER to system pomiarowy składający się z profesjonalnych czujników i rejestratorów, dzięki czemu warunki w pomieszczeniu są mierzone precyzyjnie i na bieżąco weryfikowane.